Ik dacht altijd dat dit mijn kracht was…

Mijn zoon komt thuis van een avondje stappen en ik stap mijn bed uit.
Buiten heeft het gevroren. Het is nog donker en muisstil.
Ik haal een diepe teug frisse lucht. Zalig, ik hou ervan.

Vandaag sta ik samen met mijn zusje aan de start van de 7-Heuvelenloop in Nijmegen.
15 kilometer heuvel op, heuvel af.
En ik heb er zin in!

Een paar maanden geleden begon ik met een mooi trainingsschema. Ik had een doel voor ogen en wist precies hoe ik daar naartoe wilde werken.

Maar onderweg liep het toch anders.
Ik kreeg een rugblessure. En daarnaast waren er drukke, intensieve dagen die behoorlijk wat energie kostten. Waardoor trainen soms gewoon even niet ging.
Tja, dat trainingsschema kon ik dus niet helemaal volgen.

Een aantal jaren geleden had ik hier verschrikkelijk van gebaald.
Want als ik iets in mijn hoofd had, dan moest en zou dat gebeuren.

Had ik bedacht dat ik een uur ging hardlopen door het bos? Dan ging ik een uur hardlopen door het bos.
Niet een halfuur. Niet op een ander tijdstip. Niet een dag later. En ook niet een keer wat rustiger aan.
Die mogelijkheden zag ik eigenlijk niet eens.

En hoe ik me voelde? Tja, dat stopte ik al helemaal weg.
Eerst die training. Dan de to-do-lijst. En daarna de rest.
Mijn gevoel uitschakelen kon ik als de beste.
En dat deed ik niet alleen tijdens het sporten. Zo ging ik eigenlijk met alles in mijn leven om.

Genieten? Lief zijn voor mezelf? Voelen wat ik nodig had?
Daar was ik helemaal niet mee bezig.

Ik was ontzettend goed in doorgaan. Maar veel minder goed in stilstaan bij mezelf.
En het bijzondere is: ik had daar helemaal geen last van. Dacht ik.

Ik was er juist trots op dat ik zoveel aankon.
Tot ik steeds meer begon te ontdekken dat die enorme wilskracht ook een keerzijde had.
Want als je gewend bent om je gevoel uit te schakelen, hoe merk je dan nog wanneer iets te veel wordt?

We kunnen zo gewend zijn geraakt aan een bepaalde manier van leven, dat we niet eens meer zien dat het ook anders kan. Juist door stil te staan bij waar dat vandaan komt, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken.

En vandaag?
Natuurlijk had ik meer willen trainen. Natuurlijk wil ik lekker lopen. En ja, dat fanatieke deel van mij is er nog steeds! ECHT WEL ha,ha.
Maar er is wel iets veranderd.

Ik hoef niet meer koste wat kost vast te houden aan het plan dat ik ooit bedacht heb.
Ik kan inmiddels ook zien wat ik wél heb gedaan. De kilometers die ik heb gelopen. De rust die mijn lichaam nodig had.

Twee jaar geleden liep ik meer dan de helft van die 15 kilometer op pure wilskracht.
Vandaag wil ik vooral ontspannen lopen. Genieten van de mooie omgeving, de mensen en het samen beleven met mijn zusje (47 jaar maar blijft mijn kleine zusje☺️)

Tja, ik leer steeds beter dat ik mezelf niet voorbij hoef te lopen om mijn doel te bereiken.
En misschien herken jij dat ook wel. Dat je iets in je hoofd hebt en het precies zo moet gebeuren. Ook als je eigenlijk iets anders nodig hebt.

Waar zou jij jezelf wat meer ruimte mogen geven om het eens anders te doen?