You have 0 items in your cart
Afgelopen twee dagen liep ik samen met een lieve vriendin twee etappes van het Pieterpad. Nou ja, twee..?!
Het startpunt lag achter de kerk, werd ons verteld en ja, daar zien we het eerste rood-witte vlaggetje.
Helaas begint het te regenen, maar we zijn goed voorbereid, dus poncho’s aan. Maar ja… die dunne poncho’s heb je dus niet 1, 2, 3 aan. Ik zat eerst met mijn hoofd in het gat waar mijn arm doorheen moest en als die poncho eenmaal nat wordt, wordt het er niet makkelijker op.
Maar met een beetje hulp van mijn vriendin: ja hoor. AAN!
En daar gaan we. Zoveel zin hadden wij in deze dagen. Dus al kletsend en lopend, de rood-witte vlaggetjes volgend. Poncho uit. Poncho aan.
Geen seconde denken we na of we eigenlijk wel de goede kant op lopen.
Voor wie het Pieterpad niet kent: het is een lange wandelroute van Pieterburen in Groningen naar de Sint-Pietersberg in Maastricht. De route is verdeeld in verschillende etappes en je kunt natuurlijk zelf bepalen welke kant je die loopt en hoe.
Ergens onderweg zeg ik tegen mijn vriendin:
“Ik heb het gevoel dat we naar het noorden lopen…” maar al kletsend lopen we verder.
Na ongeveer 6 kilometer zien we een grote plattegrond.
Leuk. Even kijken waar we zijn…
En toen drong het langzaam tot ons door. Die heide hebben we twee jaar geleden ook gelopen. Ook in de regen trouwens.
We lopen het laatste stuk van etappe 4 opnieuw!
NEE, hoe krijgen we dit voor elkaar?
We moeten vreselijk om onszelf lachen (dit soort dingen gebeuren ons vaker samen, maar de realisatie dat dit betekent ; 12 km EXTRA vandaag.
Dus hupakee, terug naar de kerk. En ja, Etappe 5 naar Schoonloo hebben we gelopen.
KAPOT waren we, maar we hebben het gehaald.
Maar dat ene zinnetje bleef wel even hangen:
“Ik heb het gevoel dat we naar het noorden lopen…”
Ik voelde het dus. Ergens onderweg gaf mijn onderbuik al een klein seintje.
Niet zo duidelijk dat ik dacht: STOP, we lopen verkeerd. Of dat ik dacht: effe stilstaan bij mijn gevoel. Even checken.
Maar ik voelde het dus wél.
Hoe vaak weten of voelen we iets eigenlijk al, voordat we het echt wéten? Gewoon dat kleine seintje vanbinnen. En hoe makkelijk lopen we daar vervolgens gewoon aan voorbij.
Door het ‘lawaai’ van alledag. En in mijn geval al kletsend met mijn vriendin.
Totdat er ergens, figuurlijk of in ons geval héél letterlijk, een grote plattegrond staat die laat zien:
Zie je wel. Je voelde het al.
Misschien hoeven we niet ieder gevoel meteen te begrijpen of er iets mee te doen.
Maar af en toe even stilstaan en luisteren naar dat kleine seintje vanbinnen kan geen kwaad.
Het kan je zomaar 12 kilometer schelen. 😉
