Wat als de ander er anders over denkt?

Afgelopen vrijdag kwam een lieve vriendin bij me langs. En wat ben ik toch ontzettend dankbaar voor onze vriendschap! 💛

We kunnen alles tegen elkaar zeggen. Echt alles. Zonder bang te zijn voor een oordeel.
Dat betekent niet dat we het altijd met elkaar eens zijn. Heel af en toe kijken we anders tegen iets aan. Of begrijpen we elkaar gewoon even niet.

Maar dat is oké, zo fijn!

Want ook als we elkaar even niet helemaal volgen, blijft die ongelooflijk sterke band.

Het voelt echt als thuiskomen. Zo ontzettend fijn.

En hoe ouder ik word en hoe meer mensen ik ontmoet, hoe meer ik me realiseer hoe ontzettend waardevol dat is!

Hoe fijn het is om je verhaal te kunnen delen. Om hardop te kunnen zeggen wat je bezighoudt, in plaats van er in je eentje maar mee rond te blijven lopen.

Nadat ze naar huis was, moest ik denken aan de individuele sessies die ik afgelopen week had gehad en waarin dit thema ook zo naar voren kwam. Toeval bestaat niet toch?! 😉

Hoeveel aandacht we geven aan de ander. Hoe gewend we kunnen zijn om rekening te houden met wat een ander denkt, voelt of nodig heeft.

En hoe we onszelf door de jaren heen hebben aangeleerd om ons op een bepaalde manier te gedragen. Om aardig gevonden te worden. Om erbij te horen.

Terwijl we diep vanbinnen voelen dat we daarmee steeds een stukje van onszelf opzijzetten…

Omdat we bang zijn.

Bang dat de ander ons niet meer leuk, aardig of mooi vindt als we zeggen wat we écht denken, voelen of willen. En daaronder zit vaak een veel diepere angst. De angst om er niet meer bij te horen.

Want als kind wil je niets liever dan erbij horen. Gezien worden. Liefde ontvangen. En als je al jong hebt geleerd dat je daarvoor vooral lief moet zijn, je moet aanpassen of geen gedoe moet veroorzaken, neem je dat ongemerkt mee in je volwassen leven.

Je zegt ja, terwijl je eigenlijk nee voelt. Je houdt je mening voor je. Of je lacht iets weg, terwijl het je eigenlijk raakt.

Allemaal om die ander maar niet teleur te stellen.

Maar ondertussen ga je steeds voorbij aan wat JIJ eigenlijk voelt, denkt of wilt. En misschien ben je dat inmiddels zo gewend, dat je niet eens meer doorhebt hoeveel je jezelf aanpast.

Want hoe vaak houd jij jezelf in, omdat je bang bent voor wat een ander van je vindt?