Om half drie stond hij naast mijn bed…

Mijn zondagochtend had ik helemaal bedacht.
Om 7.00 uur lekker wandelen met een vriend. Daarna mijn ademsessie doen. Heerlijk om de zondag zo te beginnen.

Maar ja, soms loopt het nét even anders.

Mijn man was net aangekomen in Zuid-Afrika. De jongens hadden alle drie gevoetbald. Onze middelste zoon vierde zijn verjaardagsfeestje in de tuin en onze oudst zoon ging naar een Oktoberbierfeest op de voetbal.
Alles liep min of meer zoals gepland.

Totdat ik ’s nachts om half drie wakker word gemaakt door mijn huilende zoon van 19, die naast mijn bed staat. Met veel kabaal!

Hij heeft zo ontzettend veel pijn aan zijn enkel dat hij het wel uit kan schreeuwen.
En ik? Ik denk eerst nog: Joh, beetje overdreven allemaal. Iets te veel alcohol, beetje veel drama…
Maar als ik eenmaal goed wakker ben en hem in het felle badkamerlicht bekijk, zie ik dat zijn enkel er toch echt niet goed uit ziet..

Dus naar het ziekenhuis met hem. Om 5.00 uur zijn we eindelijk weer thuis. Voor zover ze hebben kunnen zien, is er gelukkig niets gebroken. Hij heeft zware pijnstilling meegekregen. Weekend afwachten i.v.m. de zwelling.
Ik stuur mijn vriend een berichtje. Die wandeling van 7.00 uur gaat hem niet worden.

En dan kruip ik mijn bed weer in. Met mijn 19-jarige zoon nu naast me.
Ik kijk naar hem.. wat is het een mooie grote jongen geworden. Afgelopen maandag werd hij 19. Het is héél lang geleden dat we zo naast elkaar hebben gelegen.😊

Hij is in een diepe slaap gevallen. Hoe fijn. En dan is het ineens heel stil in huis.
Als vanzelf lopen er tranen over mijn wangen en voel ik hoeveel spanning er in mijn lijf zit.

Hoe vaak gaan we niet gewoon door. Zonder erbij stil te staan hoeveel spanning we ondertussen in ons lijf vasthouden??

Ik moet denken aan een dier dat aan gevaar is ontsnapt. Dat kan letterlijk gaan trillen of schudden als reactie op de spanning.

En wij? Wij gaan door naar de volgende taak, de volgende vraag, het volgende punt op onze to-dolijst…
Terwijl ons lichaam vaak nog helemaal niet tot rust is gekomen.

Ook in mijn werk zie ik hoeveel spanning en emoties mensen soms jarenlang met zich meedragen. En hoeveel rust en ruimte er kan ontstaan als dat eindelijk gevoeld mag worden.

Want als je niet alles meer hoeft vast te houden, ontstaat er ruimte om weer vrijer te voelen en te leven.