Het is maar een film, toch…?

“Het is maar een film hè, Maris.”
Dat zegt mijn man weleens met een glimlach als hij ziet hoe ontzettend ik kan meeleven met een film.
Vooral als er scènes voorbijkomen waarin er bij iemand over zijn grenzen wordt gegaan.

Ik kan dan zó boos worden. Of ineens ontzettend verdrietig.
En natuurlijk weet ik dat het een film is… maar die boosheid of dat verdriet is op dat moment echt.

Afgelopen weekend gebeurde er tijdens mijn ademcoach opleiding iets wat me opnieuw liet voelen hoe krachtig ons lichaam kan reageren. We oefenen tijdens de opleiding met elkaar hoe je iemand tijdens het ademen kunt begeleiden. Daarbij werken we met mannen en vrouwen en is aanraking ook een onderdeel van de begeleiding. Tijdens een van die oefeningen voelde ik dat ik compleet uit mijn lichaam schoot.

Daarna kwamen de tranen. Heel veel tranen.
Emoties die ik al eerder heb gevoeld, maar die deze keer veel heftiger naar boven kwamen. Op dat moment was er niets om bang voor te zijn. En toch reageerde mijn lichaam zo heftig.

Soms gebeurt er iets “kleins”. Een aanraking, een filmfragment, geur of een geluid. En ineens voel je zo veel meer dan je had verwacht.
En voor je het weet probeer je te begrijpen waarom?

Waarom voel ik dit? Waar komt het vandaan? Wat heb ik nog niet verwerkt?

Maar wat als we alleen eens opmerken wat we voelen?
Hé, ik voel verdriet.
Mag dat er zijn?
En waar voel ik dat eigenlijk in mijn lichaam?

Zonder meteen op zoek te gaan naar het verhaal erachter.

Voelen wat er is. Zonder oordeel, maar met mildheid naar onszelf.