Vroeger verlangde ik er soms naar om ziek te zijn

Vroeger verlangde ik er soms naar dat ik écht ziek zou zijn.

Niet een beetje verkouden.
Maar echt zo ziek dat ik vandaag wel thuis moet blijven.
Want als ik écht ziek was, had ik tenminste een goede reden om niets te hoeven.

Maar ja…ik vond zelf dat ik eigenlijk nooit ziek genoeg daarvoor was.

Dus ging ik gewoon…

Werken
Naar die verjaardag waar ik helemaal geen puf voor had
Huishouden doen

Pas veel (veeeeel) later begreep ik:
Ik verlangde helemaal niet naar ziek zijn.

Ik verlangde naar rust.

Naar even niets hoeven. Lummelen, voor me uitstaren, tijdschrift lezen (of lekker doorheen bladeren).
Naar gewoon op de bank mogen liggen zonder dat ik daar eerst een reden voor nodig had.

Alleen had ik geen idee hoe je dat deed.
Hoe je jezelf toestemming gaf om te stoppen als het eigenlijk nog wel ging.

Maf toch eigenlijk?! Dat ik dacht dat ik eerst ziek moest zijn voordat ik goed voor mezelf mocht zorgen. Terwijl ik eigenlijk gewoon verlangde naar rust.

Herken je jezelf hierin? Stel jezelf dan eens de volgende vragen:

Waarom neem ik zo weinig rust?

Maar ook..

Van wie of waar heb ik eigenlijk geleerd dat ik eerst een goede reden nodig heb om voor mezelf te zorgen?

Want misschien groeide je op in een gezin waarin hard werken heel normaal was. Ziek zijn niet voor kwam tenzij je een been gebroken had.

Of misschien zag je een vader of moeder die altijd doorging en heb je niet echt een beeld van ze op de bank, rustig met een kopje thee of koffie.

Als kind neem je daar ongemerkt iets van mee. Zonder dat iemand je hoeft te vertellen hoe het hoort.

Dit is wat normaal was in jouw gezin.

En zo kan iets wat ooit heel vanzelfsprekend voelde, jaren later nog steeds bepalen hoe jij met jezelf omgaat. Nu in je volwassen leven.

Maar nu heb jij een keuze!

Past dit eigenlijk nog wel bij mij?

Misschien is het antwoord.. Ja.
Misschien is het antwoord.. Nee.

Het gaat er niet om dat je het meteen anders moet doen.

Maar wel dat je gaat zien dat wat ooit vanzelfsprekend was, niet vanzelfsprekend hoeft te blijven.