“Waarom moet dit eigenlijk allemaal vandaag”?

11 dagen rondgetrokken door Georgië. Met de auto én een tent op het dak.

JA, zelfs een paar keer gekampeerd midden in de natuur. Dat kan daar nog gewoon. Een plekje uitzoeken dat jou wel wat lijkt en daar je tent opzetten. Hout zoeken, kampvuur maken. Zo leuk.

We hebben een heerlijke tijd met elkaar gehad. En na 11 dagen was het ook weer goed om naar huis te gaan. Ieder weer zijn eigen weg. Zijn eigen ruimte.

En dat gold zeker ook voor mij. Met 4 jongens op pad… dan verlang je op een gegeven moment toch wel even naar wat vrouwelijke prietpraat, ha,ha.

Vol energie gingen we naar huis. Maar eenmaal thuis merkte ik het eigenlijk al vrij snel. Ik zat laag in mijn energie.

Nu helpt een tijdsverschil en ’s ochtends om 3.30 uur thuiskomen natuurlijk ook niet echt mee… maar het opstarten kostte mij meer moeite dan ik had gedacht.

Mijn ritme en structuur waren weg. En tja… daar ga ik dus niet zo lekker op.
En dan vliegt alles ineens mij aan.

De afspraken die al gepland staan.
De was.
De boodschappen.
Mijn werk.
Sporten.
Dingen die ik nog wil regelen.

Ik MOET ineens van alles van mezelf.

En het liefst ook nog allemaal VANDAAG.

ERROR in mijn hoofd.

Ik ga van de eerste versnelling meteen door naar de vierde en vergeet ergens onderweg weer terug te schakelen. Met als gevolg dat ik aan het einde van de middag uitgeteld op de bank plof.

Oké…hier gaat iets niet helemaal goed.

Ik zie mezelf bezig zijn en denk: was ik niet juist zo lekker bezig met goed voor mezelf zorgen? Dus terug naar de basis:

Ik schrijf eerst even alles op wat in mijn hoofd zit. Gewoon onder elkaar. Zonder volgorde. En als ik die lijst voor me zie, denk ik ineens:

Waarom moet dit eigenlijk allemaal VANDAAG?

De was loopt niet weg.
Mijn werk ook niet.
En niemand heeft tegen mij gezegd dat dit vandaag allemaal af moet.

Behalve ikzelf. Alleen dat besef geeft al rust.

Daarnaast ‘schudt’ mijn man mij ook nog even wakker.
Niet fijn op dat moment, maar wel effe nodig. 😉

Dus terug naar hoe ik voor de vakantie bezig was.

Niet alles tegelijk.
Mijn ritme weer oppakken.
Structuur terugbrengen.
En accepteren dat ik niet in één dag weer helemaal in mijn gewone ritme hoef te zitten.

Pfff… ik kom er wel weer. Het heeft gewoon even een aanloopje nodig gehad. Ik ben blijkbaar een diesel. Ik kom langzaam op gang. Niet alleen met hardlopen, maar ook met opstarten na de vakantie, blijkt nu. 😉

En nu ik langzaam weer op gang kom, merk ik vooral hoeveel zin ik heb om mijn eigen werk weer op te pakken.

Er staan dit najaar weer mooie dingen op mijn agenda. Kijk gerust.