You have 0 items in your cart
Lange tijd dacht ik dat het heel normaal was dat mijn aandacht als eerste naar een ander ging.
Dat ik goed aanvoelde hoe het met iemand ging.
Dat ik niet zo snel uitsprak wat ik zelf nodig had.
Dat ik liever zorgde dan zelf om hulp vroeg.
En eerlijk gezegd dacht ik dat dat gewoon bij mij hoorde.
Tot ik ontdekte dat er een groot verschil is tussen zorgzaam zijn…
en jezelf onderweg kwijtraken.
De afgelopen week hield één onderwerp me bezig: het brave kind. Niet alleen omdat ik dit patroon tijdens familieopstellingen regelmatig tegenkom. Maar ook omdat ik mezelf er op een aantal punten in herken.
Misschien herken jij jezelf er ook wel in.
Was jij vroeger ook zo’n braaf kind?
Altijd lief.
Nooit ruzie maken.
Goed je best doen op school.
Mensen om je heen zeiden: “Wat is zij toch makkelijk en lief.”
Maar niemand zag of vroeg hoe het écht met je ging.
Want diep van binnen slikte jij je gevoelens in.
Je voelde al heel jong aan dat aanpassen de veiligste manier was.
Misschien ging je voor je moeder zorgen.
Voelde je je verantwoordelijk voor de sfeer in huis.
Of maakte je jezelf klein…bijna onzichtbaar…
zodat er zo min mogelijk spanning was.
Je was niet braaf omdat je zo bent. Je was braaf omdat je leerde dat dat veilig was.
Dat patroon verdwijnt niet vanzelf en waarschijnlijk herken je daar vandaag nog steeds iets van.
Je zegt niet wat je nodig hebt.
Je vindt nee zeggen lastig.
Je zorgt eerst voor iedereen…en pas daarna voor jezelf.
Je draagt veel verantwoordelijkheid.
Je bent bang om mensen teleur te stellen.
Het begon allemaal toen je nog een klein meisje of jongetje was dat zich probeerde aan te passen. Maar wat jou toen hielp om je veilig te voelen…kan je vandaag behoorlijk in de weg zitten.
Je was niet braaf. Je deed wat nodig was om je veilig te voelen.
Herken je jezelf in dit verhaal?
Soms helpt het om er niet alleen mee te blijven lopen. Lees hier meer over Individueel Werken of neem gerust contact met me op voor andere mogelijkheden.
