You have 0 items in your cart
“Hoe minder je verwacht, hoe makkelijker het leven is.”
Sindsdien laat hij me niet meer los.
Want als ik eerlijk ben, merk ik hoeveel verwachtingen ik ongemerkt toch nog wel heb.
*De verwachtingen die ik van mezelf heb.
*Dat mijn ouders op een bepaalde manier reageren.
*Dat mijn man uit zichzelf ziet wat er thuis nog gedaan moet worden.
*Dat vriendschappen vanzelf gelijkwaardig blijven.
De afgelopen dagen merkte ik nog iets anders op.
Als een onderwerp mij raakt, of als iemand mij dierbaar is, ben ik oprecht geïnteresseerd.
Ik stel vragen.
Ik luister.
Maar ineens vroeg ik mezelf iets af.
Zit er onder die oprechte interesse soms óók een verlangen?
De hoop dat de ander mij vervolgens ook ziet.
Dat er belangstelling terugkomt.
Dat iemand vraagt hoe het met míj gaat.
Alleen al die vraag zette me aan het denken.
Het bijzondere is dat je verwachtingen vaak helemaal niet uitspreekt.
Maar ergens hoop je wel dat de ander het ziet…
• Dat iemand vraagt hoe het met je gaat.
• Dat iemand uit zichzelf contact opneemt.
• Dat iemand begrijpt wat je nodig hebt.
En als dat niet gebeurt…dan doet het pijn.
Niet omdat de ander iets verkeerd doet.
Maar omdat de werkelijkheid niet overeenkomt met het beeld dat wij zelf hadden gemaakt.
Tijdens familieopstellingen zie ik hoe vaak dit terugkomt.
Niet alleen in relaties met een partner of vrienden.
Maar juist in de relatie met onze ouders.
Als kind blijf je hopen.
*Misschien geeft mijn vader me ooit toch de waardering waar ik zo naar verlang.
*Misschien geeft mijn moeder me alsnog de warmte die ik als kind zo heb gemist.
*Misschien verandert het nog.
Die hoop…ja, die is zo begrijpelijk.
Want welk kind verlangt er nu niet naar een vader die zegt:
“Ik ben trots op je.”
Of naar een moeder bij wie je je helemaal veilig voelt.
Dat verlangen verdwijnt niet vanzelf wanneer je volwassen wordt.
Je neemt het, zonder dat je het doorhebt, mee je verdere leven in.
En soms verwacht je ongemerkt van een partner, een vriend(in), een collega of
zelfs van je werk dat dát oude gemis eindelijk wordt opgevuld.
Maar hoe lief of betrokken iemand ook is…
niemand kan jou alsnog geven wat je als kind hebt gemist.
En misschien is dat wel de moeilijkste les.
Dat je steeds iets minder verwacht van de ander.
En steeds iets meer leert luisteren naar jezelf.
Ik weet één ding zeker.
Ik ga mezelf de komende tijd nog regelmatig betrappen op verwachtingen.
En misschien is dat ook helemaal niet zo erg.
Als ik ze maar leer herkennen.
Want pas als je ziet wat je verwacht, heb je ook de keuze om het los te laten.
