Met enige regelmaat vinden we weleens een dode muis bij de trap. Niet fijn, maar inmiddels iets wat erbij lijkt te horen als je katten hebt…
Vanmorgen was het anders. Een jonge merel.
Ze leefde nog, hinkend op één pootje.
We belden de dierenambulance en ze komen haar ophalen. Wat hebben we dat toch goed georganiseerd in Nederland.
En terwijl ik op hen wachtte, besefte ik hoe belangrijk die rustige uurtjes in de ochtend voor mij zijn geworden. Normaal trek ik mijn hardloopschoenen aan of maak ik een wandeling. Juist voordat iedereen wakker wordt.
Voordat ik “Mama!” hoor.
Of: “Maris, kun je even?”
Dat uurtje is helemaal van mij.
Vanmorgen niet.
Ik stond meteen in de actiestand.
Dierenambulance bellen,
De vogel oppakken… nou, dat liet ik toch maar aan mijn man over ha,ha. Ik stond er wel naast met mijn ovenwanten aan, maar die laatste stap om haar op te pakken kon ik toch niet…
Vogel veilige plek geven
En de keuken, hal schoonmaken..
Mijn wandeling ging dus niet door.
En al snel voelde ik het.
Onrust.
Ik reageerde korter op mijn man.
Ik irriteerde me sneller aan de rommel in huis.
Gelukkig herken ik dat tegenwoordig veel sneller bij mijzelf.
Jarenlang was dit mijn automatische stand.
Wat moet er nu nog meer gebeuren?
Wat staat er op mijn to-dolijst?
En wat komt er nu weer bij?
Gas erop.
En vooral doorgaan.
Inmiddels weet ik dat juist dát het moment is waarop ik even naar buiten moet.
Niet met het idee om mijn hoofd leeg te maken.
Maar om tijdens het bewegen weer even contact te maken met mezelf.
Het klinkt misschien een beetje gek, maar ik klets dan regelmatig hardop tegen mezelf.
Over dingen die me bezighouden.
Over keuzes die ik moet maken.
Over iets wat ik lastig vind.
En als er iemand voorbij komt lopen, dan houd ik het gesprek gewoon even voor mezelf 😉.
En ergens tijdens het wandelen of hardlopen gebeurt er altijd hetzelfde.
Het wordt steeds sneller stil in mijn bovenkamer.
En misschien is dat wel één van de fijnste dingen die ik de afgelopen jaren heb geleerd.
Juist in die stilte voel ik hoe het écht met me gaat.
Daar ontstaan ook de antwoorden waar ik eerder zo hard naar zocht.
Niet door harder na te denken, maar juist doordat het stil wordt.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik zo graag familieopstellingen begeleid.
Ook daar vallen stiltes. Soms kort soms lang.
Geen stiltes die ongemakkelijk voelen. Juist het tegenovergestelde.
Niemand zegt iets.
En toch gebeurt er van alles.
Woorden kunnen dan niet vangen wat we op zo’n moment met elkaar voelen.
Dat laat zich eigenlijk niet uitleggen.
Dat moet je echt ervaren.
Ben je benieuwd hoe zo’n dag eruitziet? Lees hier meer over mijn opstellingendagen.
Ik ga zo alsnog mijn wandeling maken, kijk er nu al naar uit.
Wens je een mooie zondag💛
