You have 0 items in your cart
Vanochtend bladerde ik door mijn fotoalbum en viel mijn oog op de foto:
Mijn vader met mij als baby op zijn arm.
Ik bleef er even naar kijken. Ik werd er even stil van.
Want ik zag niet alleen mijn vader met mij als zijn dochter op de arm, maar ook in een flits alles wat er tussen toen en nu heeft plaatsgevonden.
Mooie momenten.
Periodes die ingewikkeld waren.
Lachen.
Verschillen.
En alles wat een vader-dochterrelatie met zich meebrengt.
Toen ik jong was, keek ik zo anders naar mijn vader dan nu.
Ja, als kind kijk je toch met andere ogen naar je ouders niet waar?
Later ontdek je danook dat ook zij gewoon mensen zijn.
Met hun eigen verhaal.
Hun eigen geschiedenis.
Hun eigen verlangens en worstelingen.
Dat besef heeft mij niet alleen als dochter veel gebracht, maar ook in het werk dat ik vandaag doe.
In familieopstellingen gaat het niet over perfecte ouders.
Het gaat ook zeker niet over goed of fout.
Het gaat over kunnen zien wie je vader werkelijk is.
Niet alleen de vader die je graag had willen hebben.
Niet alleen de vader die je misschien soms te kort vond schieten.
Maar de man achter de rol van vader.
Op het moment dat je hem kunt zien zoals hij is, ontstaat er vaak iets bijzonders.
Niet omdat hij verandert.
Maar omdat jouw relatie tot hem verandert.
En dat is wat familieopstellingen mij steeds opnieuw laten zien.
Dat er rust ontstaat wanneer we kunnen erkennen wat was.
En dat er dan ruimte en ontspanning ontstaat in jezelf wanneer we niet langer hoeven vast te houden aan hoe we hadden gewild dat het was.
