You have 0 items in your cart
Van de week voelde ik het eigenlijk al de hele dag.
Ik was moe. Mijn lichaam gaf het ook duidelijk aan. Mijn rechterbeen speelde op en eigenlijk wist ik precies wat ik nodig had.
Even zitten.
Even naar buiten de zon in.
Maar in plaats daarvan begon er van alles in mijn hoofd.
Zie je die volle wasmand staan?
Je mailbox zit ook nog vol.
Je moet nog iets plaatsen op social media.
En dat ene telefoontje moet je ook nog doen.
Kom op Maris, eerst dat nog even.
Ik moest er eigenlijk om glimlachen.
Want ik betrapte mezelf erop hoe snel dat gaat.
Dat mijn lichaam iets aangeeft, maar mijn hoofd direct allerlei redenen bedenkt om toch door te gaan.
Het verschil met een paar jaar geleden is dat ik het nu veel sneller opmerk.
Waar ik vroeger gewoon doorging, herken ik het nu eerder.
Ik merk wat er gebeurt.
En daardoor lukt het me ook sneller om een andere keuze te maken.
Wat ik in familieopstellingen regelmatig terugzie, is dat dit soort zinnen vaak veel ouder zijn dan mensen denken. Ze lijken van onszelf.
Alsof we ze zelf bedacht hebben.
Maar vaak zijn ze ergens ontstaan in het gezin waarin we opgroeiden.
Misschien hoorde je dat hard werken belangrijk was.
Misschien werd er weinig stilgestaan bij gevoelens.
Misschien zag je je ouders altijd doorgaan, ook als ze moe waren.
Of leerde je al jong dat sterk zijn veiliger was dan aangeven wat je nodig had.
Als kind neem je dat niet bewust over. Maar wat je vaak genoeg hoort, ziet of ervaart, wordt vanzelf normaal. Totdat je jaren later merkt dat je nog steeds doorgaat terwijl je eigenlijk rust nodig hebt.
Dat je nog steeds voor iedereen zorgt behalve voor jezelf.
Of dat je lichaam allang aan de rem trekt, terwijl er ergens van binnen nog een stemmetje zegt:
“Kom op, nog even door.”
Tijdens een familieopstelling wordt vaak zichtbaar waar die stem vandaan komt.
Niet om iemand de schuld te geven.
Maar om te begrijpen wat je al zo lang met je meedraagt.
Want pas als je inzicht krijgt waar het vandaan komt, ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken in het hier en nu.
Misschien begint dat niet met een grote verandering.
Misschien begint het wel met vijf minuten.
Vijf minuten waarin je even stopt.
Even voelt.
Even luistert.
Niet naar alles wat nog moet.
Maar naar wat er in jou gebeurt.
Herken je dit? Dat je lichaam iets anders aangeeft dan je hoofd.
Dat je blijft doorgaan terwijl je eigenlijk rust nodig hebt.
Binnen familieopstellingen onderzoeken we waar zulke patronen vandaan komen en wat er nodig is om andere keuzes te kunnen maken.
Voel je welkom 💛
