Het moet anders…maar waar begin je?

Het moet anders.

Die gedachte kwam niet in één keer.
Die zat er al langer. Stilletjes, op de achtergrond.
Tot mijn lichaam, vier jaar geleden, ineens keihard op de rem trapte.

Ik weet nog hoe dat voelde. Alsof alles zwaar was geworden. Alsof ik geen kant meer op kon. Niet vooruit, niet achteruit. Mijn hoofd donker, mijn lijf moe, en de tranen… die kwamen vaak, om niets of juist om alles.

En toch ging het leven door.
Met drie kinderen en een man stond ik elke dag op. Deed wat er van mij verwacht werd. Zorgde, regelde, hield alles thuis draaiende.
Maar zodra het stil werd in huis… kroop ik het liefst onder de dekens.

En naar de buitenwereld?
Daar liet ik dat niet zien. Want hoe leg je uit wat je voelt, als je het zelf niet eens begrijpt? En hoe zeg je dat je moe bent… terwijl er een stem in je hoofd tegen je aan praat die zegt:

“Stel je je niet aan?”
“Je kunt toch niet zomaar thuis zitten?”
“Wat zullen anderen wel niet van je denken?”

Dus deed ik wat ik altijd deed.
Doorgaan.
Druk zijn. In huis. In mijn hoofd.
Alles… behalve luisteren naar mijn lichaam.

Familieopstellingen zijn voor mij een keerpunt geweest.

Niet in één keer. Niet als een oplossing.
Maar als een eerste stap.
Een stap waarin ik langzaam weer ging voelen.
Ging luisteren naar mijn lichaam. Naar die stem in mijn hoofd.
En ging zien wat ik eigenlijk al zo lang met me meedroeg.

Patronen. Manieren van reageren. Dingen die ooit ergens zijn ontstaan…
maar die nog steeds bepalen hoe ik reageer.

En eerlijk is eerlijk: dat is niet altijd leuk om te zien.

Maar het is wél bevrijdend.
Omdat je ineens merkt: ik hoef dit niet meer zo te doen.
Dat was toen… en dit is nu.

Sindsdien is er veel veranderd. En tegelijk… het stopt nooit helemaal.

Het blijft een proces.
Elke dag weer even voelen: wat heb ik nodig?
Wat kost mij energie? Wat geeft mij energie?
En durf ik daar ook naar te handelen?

Misschien herken je iets in dit verhaal.

Dat gevoel dat het anders moet…
maar dat je geen idee hebt waar je moet beginnen.
En juist daar begint het vaak. En dat hoeft niet groots te zijn of ingewikkeld.

Maar dat kan al met één eerste (kleine) stap.

Als jij voelt dat het tijd is om anders te gaan kijken, anders te gaan doen…
dan kijk ik graag met je mee.

Stuur me gerust een berichtje.
Dan kijken we samen wat voor jou een eerste stap kan zijn.

Je bent welkom bij een familieopstelling, of om samen individueel te kijken wat er voor jou nodig is.