Slingers hangen, boodschappen in huis en vanmiddag is het huis vol met familie en vrienden. Onze jongste zoon is dinsdag 10 jaar geworden. Tien. En ergens… voelt dat ineens groot.
Woensdagochtend trainde ik vroeg. Zoals altijd kwam ik rond 8.10 thuis, nog even samen kletsen en daarna liepen we samen naar school. Dat was ons moment. Even samen, voordat de dag begon.
Maar deze keer ging het anders.
Op de terugweg in de auto kreeg ik een appje van hem:
“Mama ik heb zin om op het schoolplein te gaan voetballen dus ik ben op het schoolplein als je me zoekt.”
Oké?!
Tien jaar. En ja, natuurlijk is het helemaal oké. Maar pff… die kleine man van ons is niet meer zo klein. Hij gaat. Neemt zijn eigen plek in. Zet zijn eigen stappen. En dat is precies wat de bedoeling is.
En toch voelde ik ‘m even. Een traan, zomaar, onderweg in de auto.
Loslaten. Ik schreef er al eerder over. En blijkbaar stopt dat nooit, het verandert alleen van vorm.
Mijn moederschap is veranderd, mede door hem. En eerlijk… soms is het ook zoeken. Schakelen tussen drie jongens. Tussen groot, groter en degene die nu ook groter wordt.
En toch merk ik dat ik het anders doe dan een paar jaar geleden.
Ontspannender. Minder sturen, minder controleren en meer vertrouwen.
Niet omdat alles perfect gaat, maar omdat ik steeds meer voel dat het leven loopt zoals het loopt.
Je hebt er minder invloed op dan je denkt, hoe “goed” je het ook probeert te doen.
Wat wél blijft, is dat ze voelen dat ik er ben. Niet erboven, niet ervoor, maar erachter.
En dat is precies waar het in systemisch werk over gaat: je eigen plek innemen. Als ouder sta je achter je kind. Door goed voor jezelf te zorgen, hoeft je kind niet voor jou te zorgen en ontstaat er ruimte om zijn eigen keuzes te maken en zijn eigen stappen te zetten. Ook als dat soms schuurt of even pijn doet bij jou als ouder.
Want op het moment dat een kind zijn eigen plek inneemt, kan het vrijer bewegen. En ontstaat er rust.
Misschien herken je het wel, dat je geneigd bent om vast te houden, om te sturen of om het “goed” te willen doen. Maar wat als het daar niet om gaat? Wat als het erom gaat dat je er bent… precies op de juiste plek?
Vandaag vieren we zijn verjaardag met elkaar. De zon schijnt, het wordt een mooie dag.
En ergens… laat ik weer een klein stukje los.
