You have 0 items in your cart
Het is zondagochtend.
Onze oudste zoon wordt aanstaande dinsdag 20 jaar.
Twintig jaar mag ik al moeder zijn.
Voor hem.
Twintig jaar waarin ik – met vallen en opstaan – vorm heb gegeven aan mijn moederschap.
Als ik nu terugkijk besef ik mij iets wat je je op het moment zelf helemaal niet realiseert.
Op het moment dat je je kindje na de geboorte in je armen hebt…
is het loslaten al begonnen.
Dat kleine ventje, waar je je nog totaal geen voorstelling bij kunt maken hoe hij later zal zijn, loopt een jaar later al zelf rond.
Fietsen zonder zijwieltjes.
Lezen.
Schrijven.
Alleen naar school.
Uit logeren.
Op kamp.
En vannacht bleef hij weg.
Ik zag het meteen toen ik de keuken in liep.
Geen sleutels in de la.
Zijn schoenen niet in de bijkeuken.
Een leeg bed.
Geen paniek.
Wel even een appje gestuurd.
“Laat mij even weten dat het oké met je is.”
Een half uur later een berichtje terug:
“Ja het is oké. Bij een vriendin blijven slapen.”
Een grote glimlach verscheen op mijn gezicht.
Hij wordt twintig.
Het grote loslaten is begonnen.
Met een glimlach.
En een traan die langzaam over mijn wang rolt.
Wat hou ik veel van die knul.
En wat ben ik trots dat ik zijn moeder mag zijn.
Op zijn geboortekaartje stond een gedichtje:
Lieve zoon,
Je hebt twee kleine handjes
Geef ons er allebei een
Dan leiden wij je rond
Totdat je zegt
Ik kan het wel alleen
Wij zullen er altijd voor je zijn.
Mama en papa
Loslaten gaat in fases.
De ene fase voelt zacht en vanzelfsprekend.
De andere kan rauwer zijn.
En eigenlijk geldt dat niet alleen voor het moederschap.
Maar voor alles in het leven.
Soms groei je door iets vast te houden.
En soms groei je juist door los te laten.
