You have 0 items in your cart
Je stem gebruiken als het nodig is.
Voor jezelf.
Je grens aangeven.
Je behoefte uitspreken.
Je verhaal vertellen.
Het klinkt zo eenvoudig.
En toch… is het dat niet altijd.
Er zit bij mij een oud stuk op dit thema.
Een terugkerend ongemak dat zo af en toe de kop opsteekt.
Het is er steeds minder.
Het houdt mij niet meer klein.
Maar het zit er nog wel.
Vandaag voelde ik het weer even.
Dat oude overlevingsmechanisme dat ooit besloot:
Het is veiliger om je mond te houden.
Om de lieve vrede te bewaren.
Dan kunnen ze niets geks over je zeggen.
Dan hoor je erbij.
Als ik terugga naar mijn jeugd, weet ik het nog precies.
Weken niet slapen voor een spreekbeurt.
Bibberend van spanning.
Me terugtrekken op mijn kamer als het thuis onrustig voelde.
Zachtjes, stil zijn, geen aandacht vragen.
Dat soort ervaringen nestelen zich.
In je lijf.
In je zenuwstelsel.
En zonder dat je het doorhebt, neem je ze mee je volwassen leven in.
Je zegt minder dan je eigenlijk wilt zeggen.
Je past je nét iets te makkelijk aan.
Je voelt iets, maar slikt het in.
Niet omdat je geen kracht hebt.
Maar omdat je systeem ooit koos voor veiligheid.
Door familieopstellingen heb ik hier enorme stappen in gezet.
Ik heb die angst aangekeken.
Doorvoeld.
Niet meer weggepraat.
Niet meer weggeduwd.
Laag voor laag. Stapje voor Stapje. Zoals een ui die je afpelt.
Wat eerst spanning was, werd stevigheid.
Wat eerst onzekerheid was, werd innerlijke kracht.
Ik kan nu voor een groep staan.
Mezelf introduceren.
Een lezing geven aan een groep mensen.
Niet omdat ik nooit meer spanning voel.
Maar omdat die spanning mij niet meer tegenhoudt.
En misschien herken jij dit.
Dat je voelt dat er méér in je zit.
Dat je eigenlijk wilt spreken — maar iets in jou trekt aan de rem.
Dat je jezelf kleiner houdt dan nodig is.
Of blijft aanpassen terwijl je van binnen voelt dat het schuurt.
Een familieopstelling laat zien en voelen wat er op een diepere laag invloed heeft op jouw gedrag.
Op jouw keuzes.
Op de plek die jij inneemt in je familiesysteem.
Door daar samen naar te kijken,
naar wat er op dat moment gezien wil worden,
kan er iets verschuiven.
Rust.
Ontspanning.
Alsof er iets van je schouders valt.
En vanuit die rust ontstaat kracht.
De kracht die er altijd al was.
Maar die je had bedekt.
Herken je dit?
Dan nodig ik je uit om te komen ervaren wat er in jou gezien wil worden.
Je bent welkom.
