Echt kijken naar jezelf dat vraagt wat van je

Ik keek, maar ik zag mijzelf niet.

Mijn ogen sloeg ik over, Mijn gezicht ook

Mijn lijf al helemaal. Daar keek ik van weg

 

Toen ik ruim 4 jaar geleden wel bleef kijken, gebeurde er iets opmerkelijks.

Mijn blik hield stand

En ineens stroomden de tranen over mijn wangen.

 

Ik zag hoe moe ik was.

Hoe ver ik van mezelf was afgedwaald.

In de spiegel keek een vrouw terug die ik kwijt was geraakt.

En die ik opnieuw moest leren kennen.

 

Dat was geen zacht proces

Dat was rauw

Confronterend

En intens.

 

Familieopstellingen hebben mij daar diep bij geholpen

Ze brengen je precies naar de plekken waar je liever niet kijkt.

Ze laten zien waar je (voor) wegloopt

Waar je jezelf vasthoudt

En waar beweging nodig is.

 

En ja, dat was spannend

En ja, ik heb ontelbaar veel tranen gelaten.

 

Maar het bracht me iets onbetaalbaars

Ik voel nu sneller wat ik nodig heb

Waar mijn grens ligt

Waar mijn verlangen begint.

 

Is alles perfect in mijn leven? Nee.

Leer ik nog elke dag? Absoluut!

 

Maar dit was mijn springplank.

Mijn terugkeer naar mezelf.

Nu begeleid ik Familieopstellingen voor mensen die voelen:

Er moet iets veranderen

maar ik weet niet waar ik moet beginnen.

 

Soms is één opstelling genoeg

om die eerste beweging te maken.

Je bent Welkom!

 

PS Durf je?

Ga één minuut voor de spiegel staan

Zonder afleiding

Niet wegkijken

Niet omhoog

Niet naar de zijkant

 

Kijk jezelf in de ogen

Wat zie je?

En belangrijker:

Wat vertellen ze je?