Ik keek, maar ik zag mijzelf niet.
Mijn ogen sloeg ik over, Mijn gezicht ook
Mijn lijf al helemaal. Daar keek ik van weg
Toen ik ruim 4 jaar geleden wel bleef kijken, gebeurde er iets opmerkelijks.
Mijn blik hield stand
En ineens stroomden de tranen over mijn wangen.
Ik zag hoe moe ik was.
Hoe ver ik van mezelf was afgedwaald.
In de spiegel keek een vrouw terug die ik kwijt was geraakt.
En die ik opnieuw moest leren kennen.
Dat was geen zacht proces
Dat was rauw
Confronterend
En intens.
Familieopstellingen hebben mij daar diep bij geholpen
Ze brengen je precies naar de plekken waar je liever niet kijkt.
Ze laten zien waar je (voor) wegloopt
Waar je jezelf vasthoudt
En waar beweging nodig is.
En ja, dat was spannend
En ja, ik heb ontelbaar veel tranen gelaten.
Maar het bracht me iets onbetaalbaars
Ik voel nu sneller wat ik nodig heb
Waar mijn grens ligt
Waar mijn verlangen begint.
Is alles perfect in mijn leven? Nee.
Leer ik nog elke dag? Absoluut!
Maar dit was mijn springplank.
Mijn terugkeer naar mezelf.
Nu begeleid ik Familieopstellingen voor mensen die voelen:
Er moet iets veranderen
maar ik weet niet waar ik moet beginnen.
Soms is één opstelling genoeg
om die eerste beweging te maken.
Je bent Welkom!
PS Durf je?
Ga één minuut voor de spiegel staan
Zonder afleiding
Niet wegkijken
Niet omhoog
Niet naar de zijkant
Kijk jezelf in de ogen
Wat zie je?
En belangrijker:
Wat vertellen ze je?
